Christmas Magic

Ήταν μια χρονιά, που όλα πήγαν στραβά για τον Αϊ-Βασίλη. Κατ’ αρχήν, τα ποντίκια του’ χαν τρυπήσει το σάκο και τα παιχνίδια του έπεφταν.

Τι κρύο που έκανε! Έπεφτε χιόνι και κόντευε να νυχτώσει. ‘Ήταν η τελευταία βραδιά του χρόνου, η παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Μέσα σ’ εκείνο το κρύο και σ’ εκείνο το σκοτάδι, ένα φτωχό κοριτσάκι περπατούσε στο δρόμο, χωρίς να φοράει τίποτα στο κεφάλι του, ούτε στα πόδια του.

Το Αγγελάκι της Φουντωτής Γιρλάντας, είναι ένα παραμύθι που μας εισάγει στη μαγική ατμόσφαιρα των  Χριστουγέννων, αφού τα αγγελάκια είναι οι πιο αγαπημένες χριστουγεννιάτικες φιγούρες. Α.Χ.

Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη είναι μία ταινία κινουμένων σχεδίων στην οποία παρουσιάζονται οι περιπέτειες του Άρι στη Νέα Υόρκη, ο οποίος με τη βοήθεια των φίλων του προσπαθεί να παραδώσει ένα γράμμα στον Άϊ Βασίλη. Α.Χ.

Ο Καρυοθραύστης είναι μπαλέτο σε δύο πράξεις,του Τσαϊκόφσκι, το οποίο είναι συνδεδεμένο με τη Μαγεία και το Όνειρο των Χριστουγέννων. Από τη μαγική αυτή χριστουγεννιάτικη ιστορία  θα δούμε το Βαλς των Λουλουδιών τόσο από τα μπαλέτα του Θεάτρου Μπολσόι, όσο και από τα μπαλέτα της Μόσχας στον πάγο. Α.Χ.

«Φτάνουν όπου να ΄ναι οι γιορτές Νεράιδες το καθήκον σας καλεί Τα σπίτια των ανθρώπων θα ΄χουνε γιορτή Να τα στολίσουμε ελάτε όλοι μαζί   Τα δέντρα περιμένουν στις αυλές Τ’ αστέρια λάμπουνε ψηλά Νεράιδες ανοίχτε τα φτερά Οι κήποι να γεμίσουνε χαρά.» Αυτό τραγουδούσε το Πνεύμα των Χριστουγέννων καθώς πλησίαζαν οι γιορτές του Δεκέμβρη, για να καλέσει τις νεράιδες να ανέβουν στον ουρανό, να πάρουν τα αστέρια για να στολίσουν τα δέντρα των κήπων των ανθρώπων. Έτσι οι νεράιδες που τους αρέσει να πετούν ψηλά και να παιχνιδίζουν στον ουρανό, έπαιρναν τα αστέρια. 

"Ήταν μια φορά κ' έναν καιρό μια φτωχή γυναίκα κ' είχε τέσσερα θηλυκά παιδιά. Δούλευε η άτυχη να τα μεγαλώσει, αλλά τι να σου πρωτοκάνει; Μεροκάματο, μεροφάγωτο. Ίσα-ίσα το ψωμί των παιδιών της έβγαζε. Τα είχε κ' εγύριζαν γυμνά και ξυπόλυτα ' δεν περίσσευε λεπτό να τους πάρει και κανένα ρουχαλάκι. Αν βρισκόταν καμμιά χριστιανή και της έδινε κανένα παλιό, το συγύριζε για τη μεγάλη, έπειτα το έκοβε, να το βάλει η δεύτερη, η τρίτη. Για το μικρό δεν απόμενε τίποτα. Χειμώνα και καλοκαίρι γύριζε μ'ένα κουρελιασμένο πουκαμισάκι, ξυπόλυτο και ξετραχηλισμένο.